31
Ιαν.
08

Σκιές στό Απέραντο…..

Μερικές φορές νιώθω μια γλυκιά νοσταλγία για το παρελθόν ,είναι οι μνήμες που περιστασιακά έρχονται στην επιφάνεια του θολωμένου μου μυαλού εκεί αποκαλύπτονται λες και με φωνάζουν για να δείξουν ότι είναι ακόμα εδώ δυνατές λες και δεν θέλουν να πνίγουν στην θάλασσα της λήθης μου….

Είναι κάποιες φορές που αρχίζω να μπερδεύομαι ανάμεσα σε σκέψεις πρόσωπα και εικόνες δημιουργώντας όλα μαζί ένα συνονθύλευμα που το συνδετικό του στοιχείο του είναι το νερό …..και συγκεκριμένα η θάλασσα δεν ξέρω πως τα ομορφότερα πράγματα που έχω νιώσει συνοδεύονται πάντα από την αίσθηση του θαλασσινού νερού και πνιγμένα στην ζέστη καλοκαίρια καβάλα στην μηχανή μου…….. ,

μέσα σε αυτές της υγρές μνήμες άνοιξα τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν την γραμμή του ορίζοντα να κόβει το μοβ της θάλασσας από το μπλε του ουρανού ,το κεφάλι μου είναι σχεδόν κρεμασμένο από μια ξεφλουδισμένη κουπαστή ,σήκωσα το ζαλισμένο μου κεφάλι και κοίταξα γύρω μου ,είμαι σε ένα καραβάκι που τρίζει πάνω σε μια γαλήνια θάλασσα …δεν μπορώ να θυμηθώ πως βρέθηκα εδώ ……μα πως ;….κάτι με εμποδίζει

τα ρούχα μου είναι βρόμικα και σκισμένα και μια μυρωδιά από αλκοόλ είναι συνέχεια στην μύτη μου

Το καραβάκι πλέει με αποφασιστικότητα στην ήρεμη θάλασσα σε μια προδιαγραμμένη πορεία αφήνοντας πίσω μια γραμμή ίσως το μοναδικό σημάδι σε αυτήν την σιωπή του τοπίου…

-Φτάνω καρδιά μου” ήταν το μόνο που σκέφτηκα αλλά δεν ξέρω γιατί ,ίσως είναι οι μνήμες …. όλα μοιάζουν σαν ένα πινάκα που κάποτε είχα δει αλλά από που …….;

Σηκώθηκα όρθιος επιτέλους και πήγα στην πλώρη κουτσαίνοντας ,κοίταξα στον ορίζοντα και το είδα ….μια μορφή ενός νησιού άρχισε να διαγράφεται , μπορώ να δω καθαρά την ακτογραμμή που εκτείνεται πλέον στα αριστερά μου ,κατάμαυρα βράχια γεμάτο τρύπες σημάδι μιας λυσσαλέας πάλης μεταξύ νερού και πέτρας που σταμάταγαν στην πυκνή βλάστηση που σαν ένα παχύ στρώμα σκέπαζε αυτό το μυστηριακό μέρος μέχρι την μοναδική ορατή κορυφή του νησιού .

Το Ξύλινο καραβάκι άρχισε γουργουρίζοντας κάτω από τα πόδια μου να χαμηλώνει την ήδη απελπιστικά αργή ταχύτητα του ,το γουργούρισμα έγινε τράνταγμα νόμιζα ότι θα διαλυθεί όταν από την γέφυρα είδα μια μουντή μορφή που φόραγε ένα κόκκινο αδιάβροχο με κουκούλα ,με φόβισε που είδα άλλον άνθρωπο είχα την αίσθηση ότι ήμουν μόνος μου , προσπάθησα να δω το πρόσωπο του αλλά δεν τα κατάφερα έστεκε μακριά μου και δεν είχα καμιά διάθεση να πάω κοντά του ,μια χοντρή φωνή ξέφυγε μέσα από την κουκούλα

-Μίστερ βουαλά !! …..

Γύρισα το κεφάλι μου προς το σημείο που μου έδειχνε το ανασηκωμένο χέρι του

ήταν η κορυφή του νησιού που τώρα μου φάνταζε τεράστια ψήλη ,πάνω σε αυτόν το κατακόρυφο βράχο είδα τον φάρο ένα υπέρμετρα ψηλό κτίσμα καρφωμένο στην βραχώδη κορυφή

Αν και ήδη είχε χαράξει το φως που αναβόσβηνε ήταν μια δυνατή κόκκινη περιστροφική αναλαμπή που όταν φώτιζε για λίγο το περήφανο σαπιοκάραβο , μεταμορφωνόταν σε ένα ιστιοπλοϊκό ,απίστευτο ορκίζομαι ότι έβλεπα τα πανιά του μέσα από την κόκκινη αναλαμπή ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου ,οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εδώ ,σαν υπνωτισμένος με αυτήν την μεταμόρφωση μέσω της λάμψης του φάρου οι κόρες των ματιών μου πονούσαν αφόρητα με κάθε πέρασμα αυτού του εξωπραγματικοί φωτός ….

Το καραβάκι προσέγγισε μια τσιμεντένια προβλήτα που στο πέρασμα της λάμψης μεταμορφώθηκε σε ένα γιγάντιο ξύλινο χέρι ,πάτησα πάνω του και βγήκα στην ακτή

σκαρφάλωσα στα βράχια και πάτησα το χλωρό και καταπράσινο χορτάρι έσταζα θαλασσινό νερό όταν γύρισα πίσω μου ,το καράβι που με έφερε έφευγε πάνω σε αυτό το γαλήνιο πέλαγος κάθε τόσο με το πέρασμα της λάμψης τα πανιά του είχαν φουσκώσει από τον άνεμο ,έπρεπε να συνηθίσω την εναλλαγή αυτή μεταξύ της χαραυγής και του παράξενου φωτισμού που έκανε τα πάντα γύρω μου να αλλάζουν ,η συχνότητα ήταν γρήγορη και έπρεπε να συνηθίσω ,περπατάω μέσα σε ένα δάσος ώσπου όλα άλλαξαν, τα κοντά και ανεμοδαρμένα μαύρα πεύκα μεταλλάσσονταν σε ερειπωμένα σπίτια όλα παρατημένα και μισογκρεμισμένα μέχρι εκεί που μπορούσα να δω …

Άρχισα να ανεβαίνω προς τον λόφο ,αν και η κλίση ήταν μεγάλη μια περίεργη αντίστροφη βαρύτητα με έκανε να τρέχω σχεδόν προς το φάρο που τώρα ήταν ορατός ,έμεινα έκθαμβος, κοντοστάθηκα λαχανιαζοντας ακουμπισμένος σε ένα σκαλιστό βράχο ,το φως συνέχιζε να δίνει αλλόκοτα σχήματα στο τοπίο ,ο βράχος έγινε ένα κόκκινο ψαλίδι που αστραπιαία με μάτωσε αφού είχα ακουμπήσει πάνω στην λεπίδα του ,πετάχτηκα μακριά του πριν αυτό ξαναγίνει απειλητικό για μένα ,με το χέρι μου να αιμορραγεί έφτασα σε αυτό το παράξενο κτίσμα πάνω στην κορυφή .

δεν υπήρχε είσοδος ούτε έστω ένα άνοιγμα έτρεχα γύρω του σαν τρελός ,ήθελα να μπω μέσα με κάποια δύναμη που αδυνατούσα να κατανοήσω ,μια έλξη που ήτανε ποιο δυνατή από την όποια λογική μου είχε απομείνει ,ακούμπησα πάνω στον τοίχο του φάρου ,μόνο που δεν ήταν τοίχος ,ήταν φτιαγμένο από μια καυτή και σκουριασμένη λαμαρίνα ,έβαλα τα χέρια μου ανάμεσα στα ανοίγματα που είχαν τα σιδερένια ελάσματα και τα τράβαγα με δύναμη ,το ματωμένο χέρι μου με έτσουζε αλλά συνέχιζα την προσπάθεια μέχρι που κατάφερα να ξηλώσω ένα μεγάλο κομμάτι ,μόνο που από μέσα υπήρχε ακριβώς ένα ίδιο ,μου φάνταζε σαν λέπια σε αυτό το μυστήριο κτίσμα …..έχει περάσει αρκετή ώρα τόσο που ούτε κατάλαβα πότε με σκέπασε το σκοτάδι της νύχτας προσπαθώντας να βρω ένα άνοιγμα με τα χεριά μου να στάζουν αίμα πάνω στο ζεστό σίδερο όταν άκουσα μια φωνή που ερχόταν από τον φάρο ,κοντοστάθηκα και κόλλησα το αυτί μου πάνω στην λαμαρίνα

-θα έρθεις καρδιά μου ..θα έρθεις καρδιά μου

-τι !! ;;……. εσύ ;

ένα άσχημο συναίσθημα σαν τις ριπές από τον αέρα που είχε αυτή η καταραμένη κορυφή με χτύπησε ,δεν μπορώ να θυμηθώ όμως ,δεν μπορώ ,είναι κάτι που με εμποδίζει κάτι σαν το φως αυτού του φάρου …….

Έκατσα κατάχαμα και άρχισα να κλαίω πνιχτά ,μια απόγνωση που ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μου με μπόλικο αίμα από τις πληγές των χεριών μου και ένα καταραμένο φως που περιστρέφεται ακριβώς από πάνω μου ,μια φωνή με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου

-Όχι μην κλαις …..μόνο έλα

-ΠΩΣ ;.Πως ;

Θεέ μου δεν ξέρω που μιλάω έχω την αίσθηση ότι η φωνή είναι από το κεφάλι μου και άλλες από τον φάρο ,την ξέρω αυτήν την βραχνή χροιά της φωνής ..

-Αρκεί να σταματήσεις να προσπαθείς

-Ποια είσαι σε ξέρω ;

-Καρδιά μου εγώ είμαι

μια αστραπιαία γυναικεία μορφή πέρασε από το μυαλό μου και πετάχτηκα όρθιος, δεν ξέρω τι είναι μα θέλω να πάω δίπλα της ,χτυπάω μα τα χέρια μου τις λαμαρίνες νομίζω ότι με εμποδίζουν να φτάσω κοντά της και είμαι αποφασισμένος να φτάσω

-ξερεις τι είναι εδώ μάτια μου ;

Σταμάτησα να χτυπάω με τα χέρια μου γιατί η φωνή της ήταν σιγανή και άρχισα να στέκομαι σχεδόν ακουμπιστά στον σκουριασμένο τοίχο

-Τι είναι;

-το απέραντο …θυμάσαι ;

-Το ποιο ;

-Εσύ μου το είπες πριν…..

-… το ξέρω ότι είσαι εσύ!! ..το ξέρω!

Έχω πλημμυρίσει από εικόνες ,εικόνες της γλυκιάς μου …μα πως ;;;

το μυαλό μου στροβιλίζεται μαζί με τις αναλαμπές του φάρου ,έχω κουραστεί να νιώθω πόνο ,έχω κουραστεί από όλα αυτά που βλέπω και σκέφτομαι θέλω να πάω κοντά της μόνο αυτό θα με κάνει να νιώσω όμορφα πάλι ….μα μαζί δεν είμαστε….όταν ;

-……Σ’ αγαπώ

-Και εγώ σ’ αγαπώ γλυκιά μου” θεέ μου την νιώθω να είναι πίσω από αυτές τις λαμαρίνες ..είναι εκεί και με περιμένει ….ακούω το θρόισμα από τα μαλλιά της ..

θυμήθηκα τα λογία μου, που της είπα μετά απο έναν εγώιστικό και αναίτιο χωρισμό,

και μετά ….φύγαμε με την μηχανή μου..

Για όλα τα φεγγάρια που δεν είμαστε μαζί

Για όλη την ομορφιά που θα μείνει γραμμένη κάπου …εκεί πάνω

στέλνοντας μας πίσω το φως και κάνοντας μας σκιές στο απέραντο των προσδοκιών μας …”

Αισθάνομαι κάτι πέρα από την απόγνωση κάτι πέρα από το άσχημο συναίσθημα της απώλειας ,έβγαλα μια κραυγή μέσα στην απόλυτη σιωπή ,το έδαφος από κάτω μου έχει μαλακώσει μου φαντάζει σαν στρώμα που αναπηδάω πάνω του

Έχω σταματήσει εδώ και ώρα την προσπάθεια να μπω μέσα στον φάρο μου φαντάζει μάταιο ξάπλωσα στο ζεστό χώμα να ξεκουραστώ με την άκρη του ματιού μου βλέπω ένα μαύρο βράχο τον παρατηρώ όταν πέφτει πάνω του το φως του φάρου να γίνεται στιγμιαία ένα γνώριμο σπίτι ..ναι ! Είναι το πατρικό μου ,επιτελούς το θυμήθηκα πως είναι ,ένα σπιτάκι πνιγμένο στα δεντρά κάποιος μπαίνει μέσα στην αυλή του,σε αυτήν την διακεκομμένη εικόνα αναγνωρίζω την μητέρα μου που κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά της τυλιγμένο σε μια μπλε κουβερτίτσα ,κλαίει και το κλάμα κάνει το φως να γυρίζει ποιο αργά άνθρωποι περνάνε από μπροστά μου,γνώριμα πρωσοπα,μέχρι το φως να γυρίζει ακόμα ποιο αργά έκλεισα τα μάτια μου και τα ξανά άνοιξα όταν ένα απαλό χέρι με χάιδεψε στο μέτωπο …..

Είμαι σε ένα κρεβάτι σκεπασμένος με μια μπλε κουβέρτα ,ήταν το πρώτο που είδα και μετά την μητέρα μου πνιγμένη στα αναφιλητά να μου φωνάζει ,από το στόμα μου βγαίνουν θολωμένα σωληνάκια ,ζαλίζομαι τόσο πολύ ,άλλα δεν με αφήνουν να κοιμηθώ ,αισθάνομαι μια απέραντη αγάπη γιαυτό το χέρι που με χαϊδεύει ,τόση που τα δάκρυα μου κυλάνε πάνω σε ματωμένες γάζες .

Απέναντι μου είδα κάτι που με ξάφνιασε και με έκανε να θυμηθώ το νησί και μαζί με αυτό το κορίτσι μου που το άφησα φυλακισμένο να με καλεί……ένα πινάκα κρεμασμένο στον τοίχο που έδειχνε ένα μικρο νησάκι περιτριγυρισμένο από μια μοβ θάλασσα, από τα δεξιά του ξεκίναγε μια άσπρη γραμμή μέχρι ένα μικρο καραβάκι με ανοιχτά τα πανιά του να ανηφορίζει από το μπλε του πίνακα προς το νησάκι με μια κόκκινη αναλαμπή σαν φως από φάρο που κατά ένα περίεργο τρόπο αναβοσβήνει ακόμα πάνω του …………

………….στέλνοντας μου πίσω το φως και κάνοντας με σκιά στο απέραντο….σε ψάχνω….και θα σε βρω . “


1 Response to “Σκιές στό Απέραντο…..”


  1. 1 memphispalatiani
    Μαρτίου 8, 2008 στο 7:19 μμ

    Ωραιο, αρχηγε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Beloved Darkness
cooltext68970972.jpg
Ιανουαρίου 2008
Δ T Τ T Π S S
« Δεκ.   Φεβ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
475250999_de0d7caef21
1496309747_5dbfcc68ff.jpg
......................................... Page copy protected against web site content infringement by Copyscape

Do not copy.....So beware


Αρέσει σε %d bloggers: