Δυο πράγματα ξέρω να κάνω καλά στην ζωή μου ,να χειρίζομαι δημιουργικά τον εγωισμό μου ,για το δεύτερο δεν είμαι ακόμα σίγουρος υπάρχει μια αγωνιώδες ισοψηφία ανάμεσα στην αυτοκαταστροφικότητα και την δημιουργικότητα μου ..
Όλα αυτά δεν είναι παρά ένας γελοίος πρόλογος σε ένα έργο που ήδη έχει τελειώσει απλά εγώ έχω ένα μικρο πρόβλημα με το χρόνο και έτσι είμαι καταδικασμένος να ζω και να σκέφτομαι τα πράγματα δυο και τρεις φόρες.
Μέσα σε αυτήν την χρονική μου δίνη την είδα ,ένα καθόλα τυχαίο γεγονός κέντρισε τον όχι και πάντα δημιουργικό εγωισμό μου μαζί με τον παφλασμό μιας παράξενης νοσταλγίας να έρχεται σε κύματα και να με χτυπάνε ένα απόγευμα Παρασκευής μέσα στον ηλεκτρικό .
Έχω αδυναμίες αυτό είναι σίγουρο ,έχω ασταθή αυτοπεποίθηση πράγμα εντελώς φυσιολογικό για έμενα ,αλλά η δήθεν άνεση με τις πρώην μου φαντάζει τόσο αστεία όσο και η αμηχανία που μου προκαλούσε το γεγονός να κρυφοκοιτάζω ένα κατά τα άλλα ερωτευμένο ζευγαράκι .
Το παρελθόν το ξεχνάω εύκολα για να μπορώ να απολαμβάνω χωρίς τύψεις το ανυπόμονο παρών που στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ένα ανυπόφορο συνονθύλευμα από στιγμές να με ιδρώνουν μαζί με την απογευματινή ζέστη,
…μα η Αγγελική ήταν εκεί πιασμένη χεράκι με κάποιον τύπο ,μίλαγαν ψιθυριστά στο αυτί και οι ματιές μας συναντήθηκαν επιτέλους στην αντανάκλαση ενός βρώμικου παραθύρου …
Το ότι ο χωρισμός μας ήταν μια υγιής αντίδραση δυο ενηλίκων ανθρώπων η περιορισμένη λογική μου το κατανοούσε μα δεν θα ξεχάσω την πρώτη εντύπωση όταν μετά από ένα απολαυστικότατο γαμήσι με κοίταξε με το μονίμως μελαγχολικό της πρόσωπο ,εγώ την κοίταξα λίγο ποιο κάτω στο υπέροχο χαμογελαστό της στήθος που συνεννοούμαι τέλεια μαζί του ,
κάπου εκεί μέσα στην σιωπή της εσωτερικής μας επικοινωνίας μου ήρθε στο μυαλό ένας τίτλος από ένα τραγούδι ,της τον είπα !
:Απέραντη θλιμμένη Αγγελική όπου Αγγελική έμπαινε το Ανταρτική αλλά δεν της άξιζε κάτι τόσο κρύο… ,μου χαμογέλασε με χάιδεψε στο μάγουλο με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο της
-”Έτσι είμαι εγώ καρδία μου ..”
Μετά συνεχίσαμε τις ερωτικές μας βουτιές μέσα στην μελαγχολική θάλασσα του κορμιού της …μια αρκετά έντονη σχέση που κατέληξε στο φυσιολογικό χωρισμό μας ,λίγο με ενόχλησε τότε ,…εγώ όμως ήμουνα αλλού μέσα σε υπέροχα καλοκαίρια που η Απέραντη θλιμμένη Αγγελική ήταν μια μακρινή και κρύα χώρα .
Αλλά εγώ είμαι εδώ τώρα μέσα στην ζέστη με την σκέψη μου σε αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή ,ήταν όνειρα πρώην εραστών που ανταλλάσσονται μέσα από το τζάμι ; ..ίσως ,μακάρι να μπορούσα να είμαι καλύτερος αλλά δεν είμαι και θα πρέπει να ζήσω έτσι ,την θαύμαζα και ας ήταν εμφανώς ερωτευμένη με κάποιον άλλον ,εγώ δεν της άξιζα ούτε μια ευθεία ματιά ,παρά μόνο ένα παρελθόν που γρήγορα το έσβησε τραβώντας την μάτια της από την αντανάκλαση μου , της πήγαινε αφάνταστα όλη αυτή η γλυκιά μελαγχολία που σιγά σιγά άρχιζε να με χαϊδεύει πάνω στο ιδρωμένο πρόσωπο μου .. μια ηλικιωμένη γυναίκα κατέβασε το τζάμι του παραθύρου και κάπου εκεί έσκυψα το κεφάλι μου κάτω..
Μέχρι την επόμενη στάση όπου κατέβηκαν αγκαλιασμένοι κάρφωσα το βλέμμα μου πάνω της μέχρι που χάθηκε μέσα στον κόσμο ,δεν γύρισε ούτε καν να με δει ,ένα αναίτιο παράπονο που γλίστρησε μαζί της έξω από την πόρτα του τρένου …
Μου έλειπε το προσωπάκι της ίσως λίγο περισσότερο άπο το στήθος της και ακόμα περισσότερο από την δροσιά του αρωματισμένου κορμιού της ,τι σημασία είχε άλλωστε σε λίγο θα την ξέχναγα ,ακόμα και οι αναμνήσεις μου χάνονται μα ποτέ δεν έμαθα που πάνε ίσως γυρίζουν από εκεί που ήρθαν σε μια κρύα χώρα ,μια θλιμμένη Ανταρτική που εγώ δεν πρόκειται να πάω πότε ,
τουλάχιστον όχι τώρα ,έχω ένα καλοκαίρι να ξοδέψω και βιάζομαι …..
…με γλυκόπικρο στόμα…κλειστά μάτια και το σεντονάκι του ανικανοποίητου να με τυλίγει σφιχτά…σου τραγουδώ…
“ξεφύγαν απ’τα χέρια μου οι πίσω μου σελίδες…
με περιφρονούνε τώρα και τραβάνε
σαν τρελές μέσα στη μπόρα…
Πηγαίνω βόλτα στο σταθμό και αλλάζω θεωρίες…
καιρός να διώξω απ’το μυαλό τις πίσω μου σελίδες,
…ας ταξιδέψουν μοναχές μες στις ξένες τις καρδιές…”
καλό ξόδεμα του καλοκαιριού gsid!!
σε χαιρετώ από την απέραντη, χαρούμενη έρημο
Μελαγχολικές αναμνήσεις (όλες δεν είναι, άλλωστε;)
κατά πως ταιριάζουν σε ένα μακρύ, καυτό και θλιμμένο καλοκαίρι!
Να ξοδέψεις το υπόλοιπο ερωτικά και ασυλλόγιστα, αλλά
να επιστρέψεις πιο σοφός!
Φιλιά!
@ bluster 2
..Σ’ευχαριστώ ,όμορφοι στίχοι οπως και η “περιφρόνηση”
@ Foteinoula
..Πες που εισαι να ΄ρθω
@Loreley Lucy
Σε ευχαριστω lucy προσπαθω οσο μπορω ,στις επιστροφες ζοριζομαι λιγο
As darkness falls so hard
The children play
Somewhere
Out there
Alone and out of place
Streets of illusion
Sooth the shattered fate
I’ve been a runner
I’ve been a sinner
I’ve been inside my head
I sit here staring
Never quite caring
And this is where it has led
Somewhere out there
Gardens bloom and grow
Children awaken
To a world they know
Somewhere the sun shines
Somewhere the light’s kind
Somewhere they seek the day
Somewhere there’s no scene
Somewhere the air’s clean
But somewhere is so far away
These streets
Glitter in the dark
Don’t sleep
Red eyes sunken and stark
Dream deep
In her arms where you are safe
These streets
Never sleep still never wake
Welcome children
From the other side
In the darkness
Your eyes are opened wide
Here there are answers
On the edge dancers
Here the night hides out sins
And if you listen
While the streets glisten
Here’s where our story begins
come back..
έψαχνα στίχους απ’ τα διάφανα κρίνα..συγκεκριμένα την απέραντη θλιμμένη..όχι αγγελική…ήθελα να διαβάσω προσεκτικά την περιγραφή της ανταρτικής..και διάβασα την περιγραφή..μου! σε άλλο φύλο..βασανιστικά υπέροχος τρόπος ζωής..πάντα όμως περιμένω το λιμάνι..γιατί τώρα είμαι σε μια φάση ”το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι…”.